City Detox

โก้ Mr.Saxman ฝันจะไป...ไปให้ครบทุกจังหวัด

วันนี้เรามีโอกาสได้ไปเยือนโรงเรียนดนตรีแห่งหนึ่งย่านติวานนท์ ก้าวแรกที่เข้าประตูไป ก็ละลานตาไปด้วยแซกโซโฟนแบบต่าง ๆ มากมายที่ตั้งโชว์ไว้ที่ชั้น
ติดฝาผนังรอบห้องดูมีพลัง เจ้าของโรงเรียนจะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจาก
โก้ Mr.Saxman หรือ ‘พี่โก้’ ของน้อง ๆ นั่นเอง

เขาเป็นมือแซกโซโฟนขวัญใจของใคร ๆ ทั้งในเมืองไทยและต่างประเทศ ผู้มีดนตรีในหัวใจมาแต่เยาว์วัย
ชายผู้นี้ได้ไปกระทบไหล่เล่นดนตรีกับนักดนตรีดัง ๆ ในระดับโลกมาแล้วเกือบทุกประเทศ และสำหรับประเทศไทย พี่โก้ก็ตั้งความฝันไว้ว่า จะไปเล่นแซกโซโฟนให้พี่น้องคนไทยได้ฟังจนครบทุกจังหวัดให้ได้ อะไรเป็นแรงบันดาลใจนี้...

แต่ก่อนอื่นมารู้จักพี่โก้ให้มากกว่านี้อีกหน่อยดีกว่า
“ชื่อโก้นี่ แม่เป็นคนตั้งให้ครับ แต่แม่ก็เสียไปตั้งแต่ผมยังเล็ก ผมก็เลยเป็นลูกคนเดียว ตอนเด็ก ๆ ก็เข้าวัดครับ วัดชลประทานฯ ทุกวันนี้ก็ยังไปวัด ไปคนเดียว พ่อผมนี่เป็นนักบวชเลยนะครับ คือเป็นคนที่ศึกษาธรรมะมาก แต่ไม่เคยสอนผมเลย เหมือนเค้าถ่ายทอดให้เราทางสายเลือดแล้ว ทุกวันอาทิตย์ก็ไปวัด ไปช่วยหลวงพ่อ หลวงพี่ เก็บบาตรเก็บอะไร ผมว่าคนไทยโชคดีที่มีพุทธศาสนา ค่อนข้างเป็นกลาง ทุกวันนี้ผมก็
แผ่เมตตาทุกวัน ออกจากบ้านก็สวดพุทธคุณ”

เรียกว่าถูกหล่อหลอมจิตใจให้ใกล้วัดมาตั้งแต่เด็ก แล้วไปยังไงมายังไงจึงมาเป่าแซกได้
“ผมเล่นดนตรีมาตั้งแต่เด็กครับ ชอบดนตรีตั้งแต่จำความได้ ชอบร้องเพลงด้วย แต่ก็เล่นเครื่องดนตรี
อย่างอื่นก่อน ยังไม่ได้เป่าแซก เติบโตมากับวงโยธวาทิตของโรงเรียน ไม่ได้เสียเงินไปเรียนดนตรีตามโรงเรียนต่าง ๆ หรอกครับ แต่คุณพ่อก็สนับสนุนมากเรื่องดนตรี...ทีนี้พอมาเริ่มจับแซกเนี่ย ครั้งแรกที่เป่า รู้สึกเลยว่าเป็นเครื่องดนตรีที่ตรงใจจริง ๆ พอเล่นไป ๆ เป็นวัน เป็นอาทิตย์ เป็นเดือน ก็เริ่มรู้สึกว่า ดนตรีมันเป็น
อาชีพที่น่าหลงใหล ในที่สุดก็รักลงไปลึก จนคิดว่าทำอย่างอื่นไม่ได้แล้ว ทุกวันนี้ก็ยังหลงใหลเสียงของมัน”

พี่โก้ได้เลือกเข้าเรียนที่คณะครุศาสตร์จุฬาฯ โดยตั้งเป้าหมายไว้ว่าจะเป็นครูสอนดนตรี และเมื่อเรียนจบก็ได้ทำเรื่องขอทุนจะไปเรียนต่อที่บอสตัน ที่ Boston School of Music ซึ่งนักดนตรีเอกหลาย ๆ คนในโลกจบมาจากที่นี่ พี่โก้กำเงินพ็อคเก็ตมันนี่ที่สะสมไว้กับทุนที่ได้รับ กำลังจะเดินทางไปเรียนต่อ แต่แล้วก็เปลี่ยนใจในนาทีสุดท้าย ตัดสินใจออกอัลบั้มของตัวเองดีกว่า เพราะคิดว่าดนตรีแจ๊สเรียนที่ไหนก็ได้ในโลก ตราบใดที่มีแผ่นซีดีเพลงแจ๊สให้เรียนรู้ อีกอย่างคือ พี่โก้ก็เติบโตมากับเพลงของในหลวง ซึ่งล้วนเป็นเพลงแจ๊สทั้งนั้น...เป็นการตัดสินใจที่พลิกชีวิตของพี่โก้ครั้งหนึ่งในชีวิตก็ว่าได้ เพราะในที่สุดเพลงของพี่โก้ก็เข้าตาแกรมมี่ จนเกิด โก้ Mr.Saxman ขึ้นมาประดับวงการ และเพลง ภาวนา ที่พี่โก้แต่ง ก็ขึ้นชาร์ตอันดับหนึ่งทั่วประเทศติดต่อกันหลายสัปดาห์

จากนั้นเป็นต้นมา พี่โก้ก็ชีพจรลงเท้า เดินสายแสดงดนตรีทั้งต่างประเทศและประเทศไทย จากการไปแสดงดนตรี ก็เป็นโอกาสที่พี่โก้จะเที่ยวไปด้วย
“จริง ๆ แล้วผมชอบเดินทางมากนะ ชอบมากที่จะขับรถไป ก็เหนื่อยเหมือนกัน แต่เป็นการขับที่แวะไป
เรื่อย ๆ แวะเรื่อยเปื่อยน่ะครับ แวะกินปลาหมึกย่าง แวะกินข้าวแช่เพชรบุรี แวะจนบางทีไปหัวหินใช้เวลา 4
ชั่วโมง แต่ระหว่างทางมันได้อะไรเยอะ ผมได้หลาย ๆ เพลงก็จากการขับรถเนี่ย...”

ศิลปินอารมณ์สุนทรีย์อย่างพี่โก้ เดินทางแต่ละครั้งคงจะมีผู้ติดตามไปเป็นโขลง...แต่ผิดคาด
“ชอบขับคนเดียวครับ เพื่อนหลายคนคิดว่า มันต้องเหงาแน่ ๆ แต่ไม่เหงา ชอบไปเที่ยวทะเล ส่วนน้ำตก - ภูเขาไม่ค่อยได้ไป สถานที่ที่ประทับใจเป็นพิเศษก็หัวหินครับ (โดยเฉพาะแถวคอนโดของ บก.บห.หนีกรุง) ช่วงระหว่างชะอำกับหัวหิน เป็นเวิ้งที่ผมชอบมากที่สุดเลย ผมว่าสวย ทะเลจะโล่ง ๆ มันดูกว้างใหญ่ดี ทะเลสงบ ดูนิ่ง ไม่พลุกพล่าน...เชื่อมั้ยว่า ผมสามารถไปเกาะพีพีคนเดียวได้ อยู่ได้ 3 - 4 วันคนเดียว อาจจะเพราะเป็นลูกคนเดียวด้วยมังครับ ไปเที่ยวมันเหมือนได้ชาร์จแบตเตอรี่ กลับมาแล้วก็อยากทำงานมากขึ้น พอทำงานไปสักพักก็อยากหนีกรุงไปเที่ยวอีกแล้ว ไปเจอทุ่งหญ้าเขียว ๆ หลงก็บ่อยครับ เข้าซอยนี้ออกซอยนั้น ถึงหมู่บ้านไหนแล้วไม่รู้ แต่อยากหลงครับ มั่ว ๆ ไป กว่าจะถึงที่หมาย...น้านนน นานนน แต่ระหว่างที่หลงก็ได้ไปเห็นบ้านคน บ้านชาวบ้าน ดูผู้คน หมูหมากาไก่ที่เค้าเลี้ยงเป็นยังไง หลายครั้งจะเป็นแบบนี้”

พี่โก้เป็นเด็กสัตหีบมาก่อน ก็เลยชอบทะเลและไปเที่ยวพัทยาบ่อย พอโตขึ้นก็หาโอกาสกลับไปเยี่ยมสถานที่เดิม ๆ ที่อยู่ในความทรงจำ
“หลาย ๆ ครั้งที่กลับไปดูโรงเรียนสมัยเด็ก ตอนนั้นเรารู้สึกโรงเรียนมันใหญ่มาก เดี๋ยวนี้ทำไมตึกมันเล็ก คือตึกก็เท่าเดิมครับ แต่เราตัวใหญ่ขึ้น แล้วก็ไปดูเด็ก ๆ นั่งโรงอาหาร...ผมไม่ค่อยมีของสะสมครับ ไม่มี collection อะไรเลย แต่จะเก็บความทรงจำ ชอบจำความรู้สึกดี ๆ จำคนก็ค่อนข้างแม่นพอสมควร คือสะสม
ความทรงจำ ก่อนที่วันหนึ่งเราต้องจากโลกนี้ไป... เหมือนพระบรมราโชวาทของในหลวง ผมไปจดมาจากปั๊มน้ำมันทีละข้อ ๆ เลยนะ เอามานั่งพิมพ์ แล้วฟอร์เวิร์ดแจกเพื่อน ๆ ซึ่งความจริงมันก็มีอยู่แล้วในอินเทอร์เน็ต ผมเพิ่งรู้...พระองค์ท่านบอกให้คิดถึงความตายวันละ 2 - 3 ครั้ง คือถ้าตายวันนี้ก็ไม่เสียดาย มันเป็นวันที่ต้องเกิดขึ้นสักวันหนึ่ง ทำชีวิตให้มันสมบูรณ์แบบ แต่ก่อนที่จะตายก็ขอทำโน่นทำนี่...”

สิ่งที่พี่โก้อยากจะทำมากที่สุดก็คือ เที่ยวให้ครบทุกจังหวัดในเมืองไทย
“เมืองไทยมันมีแรงบันดาลใจให้เก็บให้เกี่ยวอยู่นับร้อย นับพัน นับหมื่นสถานที่ หนีเมืองกรุงบ้าง ไปเก็บเกี่ยวมาสร้างงาน...ผมอยากไปทุกจังหวัด ตอนนี้ยังไม่ครบครับ จังหวัดไกล ๆ ยังไปไม่ถึง วันนึงน่าจะได้ครบ สี่จังหวัดภาคใต้ก็อยากไปนะ ผมคิดว่าดนตรีมันสามารถพุ่งทำลายกำแพงแห่งความแตกต่าง ไม่ว่าศาสนาหรือวัฒนธรรมได้โดยไม่แตกแยก ผมเห็นความเจริญของหลาย ๆ ประเทศที่เค้ามีดนตรีเต็มหัวใจเลยครับ เลยอยากให้คนบ้านเรามาฟังเพลงกันเยอะ ๆ เพราะประเทศเรานอกจากเป็นประเทศเกษตรกรรมแล้ว ยังเป็นประเทศที่มีดนตรีชั้นดีอยู่มานานแล้วด้วย ถ้าคนไทยมีดนตรีในหัวใจ มีดนตรีในการงาน ในกิจกรรมส่วนตัว ผมว่าเมืองไทยจะสงบและมีความศิวิไลซ์มากขึ้นครับ”

และการไปเล่นดนตรีตามที่ต่าง ๆ ในเมืองไทย ก็สร้างความประทับใจให้พี่โก้ และเป็นแรงบันดาลใจให้เขายิ่งอยากจะไปให้มากจังหวัดที่สุด
“... เท่าที่ไปมา ไปครั้งใดผมจะชอบมากเลย ชอบตรงคนที่มาดูมาฟัง แล้วแปลก คือแซกโซโฟนมันเป็นเครื่องดนตรีที่เขาไม่รู้จัก เค้ามาทักว่า โห...คุณเป่าทรัมเป็ตเก่งมากเลย คือเค้าไม่รู้จักแซกโซโฟน เราก็ยิ่งอยากจะไปเป่าให้คนเหล่านั้นฟัง คือเค้าอยู่ไกลมากจนไม่รู้ว่านี่เครื่องดนตรีอะไร ผมอยากจะไปเล่าให้เค้าฟังว่า เมืองไทยมีตรงนี้มานานแล้ว ที่คนทั่วโลกยอมรับมานานว่าเป็นเครื่องดนตรีที่พ่อหลวงเราเล่น แล้วท่านก็แต่งเพลงมากมายไว้ให้คนไทยได้ฟัง...ผมมี project ที่อยากทำ คือ เดินตามรอยในหลวง เพราะในหลวงไปทุกที่ ขึ้นเขาลงห้วย เราเห็นมาตั้งแต่เด็ก ๆ ดูข่าวพระราชกรณียกิจเยอะมาก ผมอยากเอาเพลงของพระองค์ท่านไปบรรเลงให้คนต่างจังหวัดฟัง ไปเล่าเรื่องแซกโซโฟนกับเพลงพระราชนิพนธ์ของของพระองค์ท่านครับ”

นั่นคือเมืองไทย แต่สิ่งที่พี่โก้ทำมาแล้ว เมื่อได้ไปแสดงดนตรีที่ต่างประเทศ คือการขึ้นเวทีไปประกาศความเป็นดนตรีแจ๊สของในหลวงของเมืองไทยให้ชาวนานาชาติได้ฟัง ครั้งหนึ่งก็ที่ใจกลางมหานครลอนดอน
“คือผมคิดว่า มันเป็นภารกิจที่สำคัญมาก มากกว่าการโปรโมทมิสเตอร์แซกแมน...ในการขึ้นเวทีและ
ประกาศว่า นี่คือแจ๊สของเมืองไทย เมืองไทยเรามีในหลวงเป่าแซกโซโฟน มีในหลวงเป็นนักดนตรีเอกของโลก”

ซาบซึ้งใจจริง ๆ กับชายผู้มีธรรมะในหัวใจและเทิดทูนในหลวงเหนือสิ่งอื่นใด เราขอเป็นกำลังใจให้พี่โก้ได้ไป
ทั่วทุกจังหวัดตามที่ตั้งใจไว้นะคะ และก่อนลาจาก พี่โก้ได้ฝากเพลงใหม่มายังพี่น้องทั่วประเทศ เป็นเพลงที่ผสมผสานทำนองท้องถิ่นของแต่ละภาคไว้ครบครันทั้งเหนือ อีสาน กลาง ใต้ ในเพลงเดียว เป็นเพลงเอกชื่อเดียวกับอัลบั้ม คือ The Visitors ซึ่งพี่โก้ได้ลุกขึ้นบรรเลงสด ๆ ให้เราฟังมาแล้วก่อนใคร บอกได้คำเดียวว่า... ขนลุก