City Detox

สุวรรณดี จักราวรวุธ ฉากท่องเที่ยว ของลิงใจแตก

ละครเวทีเรื่อง ทึนทึก 3 เพิ่งลาโรงไปเมื่อเดือนก่อน แต่เสียงหัวเราะของผู้ชมยังกึกก้องอยู่ไม่หาย นั่นคือฝีมือกำกับของผู้กำกับตัวเล็กอารมณ์ดี ที่มีผลงานกำกับการแสดงประทับใจผู้ชมมานับไม่ถ้วน ไม่ใช่แค่ละครเวทีของ Dream Box วิก M-Theatre แต่การแสดงแสง สี เสียงอลังการในงานเฉลิมฉลองระดับชาติหลายครั้ง ก็เป็นฝีมือของเธอ และยังคว้ารางวัล PM Creative Award
จากท่านนายก อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ มาเมื่อเร็ว ๆ นี้ด้วย จากผลงานละคร
แม่นาค เดอะ มิวสิคัล เธอผู้อยู่เบื้องหลังงานสร้างต่างๆ ที่กล่าวมานั้นก็คือ
สุวรรณดี จักราวรวุธ หรือ ลิง อันเป็นชื่อที่เรียกขานกันมานมนาน

ดรีมบ็อกซ์ คือบริษัทที่ลิงทำงานอยู่ ซึ่งเดิมคือ Dazz Entertainment ที่จัดละครลงโรงละครกรุงเทพนั่นเอง
“ดรีมบ็อกซ์ ก็มีพี่โจ้ - ดารกา วงศ์ศิริ ลิงเองก็อยู่มาตั้งแต่ก่อตั้งเหมือนกัน อยู่ส่วน production ไม่ใช่
บริษัทใหญ่ ขอบข่ายความรับผิดชอบจะกว้าง หลัก ๆ คือกำกับการแสดง และรับงาน Event ด้วย แล้วแต่
organizer มาจัดจ้าง เราก็ทำ production อย่างแสง-สี-เสียง แม่น้ำของแผ่นดิน ก็ทำมาจนเกิดสึนามิบ้านเราปีนั้น ก็เลิกราไป ลักษณะงานจึงไม่ใช่ 8 โมง 5 โมง เวลาทำงานไม่ตรงกับคนทำงานออฟฟิศปกติ มันขึ้นกับ
ความรับผิดชอบต่องาน ไม่ได้เน้นตอกบัตร หลังเลิกงานหรือเสาร์ - อาทิตย์ที่คนอื่นหยุด เราก็ไม่ได้หยุด จะมาทำงานสายหน่อยก็ได้ ถ้าอยู่ดึก รับผิดชอบงานของเราให้ทันก็แล้วกัน เราก็ไม่ได้ plan งานของเราไว้ ทำตามกำลัง ประมาณ 2 - 3 เรื่องต่อปี เมื่อก่อนยังเด็กก็ทำปีละ 4 เรื่อง นอกนั้นก็เป็นงาน event ต่างๆ ทำเวทีเป็นหลัก เพราะเรา keen หรือหนังสั้นก็ทำ เราเป็นมือปืนรับจ้าง”

งานบันเทิงล้วน ๆ ฟังดูน่าสนุก และคงไม่เครียดเหมือนทำงานออฟฟิศ
“งานสนุกก็จริงค่ะ แต่ก็เป็นเรื่องของงาน ต้องมีความรับผิดชอบ ก็มีเครียดบ้าง โชคดีที่งานจบเป็นชิ้น ๆ เป็น entertainment เจองานใหม่ก็ตื่นเต้นกันใหม่ แต่ตื่นเต้นมาก ๆ ก็ต้องการอะไรที่ไม่ต้องรับผิดชอบบ้าง มันไม่ใช่เราคนเดียว แต่ทุกคนร่วมงานก็ต้องการจะปลดปล่อย ลักษณะงานแม้จะวางแผนได้ แต่มันก็มีงานเข้ามาโดยไม่ได้วางแผน ต้องใช้คนเยอะอยู่ ส่วนใหญ่จะใช้ฟรีแลนซ์แบ่งภาระ แต่ภาพรวมเราก็ยังต้องดูอยู่เวลางานใหญ่โหมเข้ามา จะหาเวลาไปเที่ยวต้องคิดปั๊บ...แล้วไปเลย แต่ก่อนจะเกลียดวันหยุดยาว เจอผู้คนแย่งกันกินแย่งกันใช้ ถ้าปลีกไปในช่วงว่างพวกเรากันเองจะง่าย ช่วงว่าง ๆ ก็ไปเที่ยวทะเลทางใต้ มี plan หลวม ๆ ขับรถกันไป ก็จะได้พักผ่อน ทะเลทางใต้สวย แวะไปเรื่อย ๆ ตั้งแต่ชุมพรลงไป ชอบฝั่งอันดามัน มันมหัศจรรย์ ดอกไม้ทะเลสีสวยเหมือนทีวีจอสี ขณะที่บางคนเปรียบฝั่งอ่าวไทยว่าเป็นทีวีขาว - ดำ... หรือบางครั้งต้องยอมไปวันหยุดยาวบ้าง เพราะคนอื่นก็หยุดเหมือนกัน แต่เราก็จะเลือกทริปที่ไม่ใช่ยอดฮิต”

นอกจากไปเที่ยวกับเพื่อนที่บริษัทแล้ว ลิงก็ชอบไปกับเพื่อนและครอบครัวด้วย ซึ่งลิงบอกว่าได้ความสนุกสนานแตกต่างกันไป ตัวอย่างทริปที่ยังไม่ค่อยฮิตของลิงก็ เช่น จังหวัดน่าน
“ปีนั้นไปกับเพื่อนสตรีวิทย์ ไปน่านกันช่วงปีใหม่....5 ปีมาแล้ว ช่วงนั้นน่านยังไม่บูม ก็เลยรู้สึกดีมาก น่านเป็นเมืองท่องเที่ยวก็จริงแต่ไม่ใช่เมืองผ่าน ไปยาก...เดินทางนาน คนเลยเลือกที่อื่นมากกว่า เส้นทางของน่านเองก็ต้องฝ่าด่านอรหันต์เยอะ ทริปนั้นได้ล่องแก่ง เที่ยววัดภูมินทร์ ชอบบรรยากาศที่มันสวย นักท่องเที่ยวน้อยมาก ฝรั่งก็มีแต่ไม่เยอะ ดูสบาย ๆ อากาศก็ดี คนก็น่ารัก มีครบหมดทุกอย่าง พวกวัดก็เป็นศิลปะผสมผสาน...ไม่ใช่แบบเหนือ ธรรมชาติเองก็มีทุกอย่าง ต้องไปหลายวันเพราะแต่ละที่ก็ไกลกัน แต่น่านเป็นอะไรที่ไปซ้ำได้
ชอบ”

เที่ยวแบบผจญภัย ลิงก็มีตัวอย่างทริปที่สนุกจนเห็นภาพตาม
“สมัยเด็ก เงินน้อยทรัพย์น้อยก็ผจญภัยมาเยอะ พอแก่ตัวลงก็อยากสบายบ้าง ไปเที่ยวทะเลอะไรแบบนี้
เด็กๆ เคยเที่ยวภูเขากับเพื่อนๆ ชื่อภูผาจิที่พะเยา ที่ไปเพราะไปเห็นภาพที่ อ.ส.ท. เอามาลงไว้ มีพระอาทิตย์
ขึ้น - พระอาทิตย์ตก ก็กรี๊ดกร๊าดอยากไปก็เฮกันไปโดยไม่รู้เรื่องอะไรเลย ไปถึงคนแถวนั้นยังถามว่ามากันทำไม คือมันเป็นสถานท่องเที่ยวที่เพิ่งเปิด เป็นภูเขาหินปูน เวลาปีนหินมันก็บาดมือ มีพี่ ๆ ผู้ชายไปด้วยสองสามคน มีหน้าที่คอยดันบั้นท้ายน้องผู้หญิงเวลาปีนเขา ซึ่งน่าสงสารมากเพราะจะไม่เห็นวิวอะไรนอกจากบั้นท้ายน้อง พอขึ้นไปถึงยอดก็ไม่ใช่แบบภูกระดึงที่มีพื้นที่ราบ แต่มันคือยอดแหลม แล้วเราก็ต้องค้างคืนบนยอดเขา เตรียมอาหารกระป๋องกันไปก็ดันลืมที่เปิดกระป๋อง คืนนั้นเลยต้องนอน แต่ไม่มีใครนอนหลับเลยนอกจากลิง หลับได้ทุกสถานการณ์ ตื่นมาพระอาทิตย์ขึ้นพระอาทิตย์ตกอยู่ที่เดียวกันเลย แค่หันซ้าย-หันขวา ที่อื่นเค้ายังมีดู
พระอาทิตย์ขึ้นตรงนี้ ตกเย็นเดินไปดูพระอาทิตย์ตกตรงโน้น พอถึงขาลงต้องเอาก้นถัดลงมา เปื้อนโคลนกันหมด คนข้างล่างมาเห็นเข้าก็ถามว่าไปโดนโจรปล้นมาหรือไง เที่ยวแบบนั้นสนุกมาก...ชอบ เพราะเป็น
บรรยากาศที่ไปกับเพื่อน ได้เจออุปสรรค เป็นความทรงจำแบบเด็ก ๆ ลองผิดลองถูก”

ไปสนุกแบบผจญภัยกับเพื่อน ๆ แล้ว กับครอบครัวลิงก็จะไปปีละสองครั้ง พาคุณแม่ไปเที่ยว ห้อมล้อมไปด้วยลูกหลาน
“ไปกับครอบครัวก็จะอีกแบบค่ะ มีทั้งเด็ก คนแก่ คุณแม่อายุ 84 แล้วก็หลาน ๆ ดีที่หลานโต 18 - 19 กันแล้ว ตอนหลานเด็ก ๆ ก็ต้องวางแผน แบ่งความรับผิดชอบดูแลกัน แม่ก็เดินลำบาก นั่งรถนาน ๆ ได้มั้ย จองที่พักล่วงหน้าให้สะดวก ไปกันประมาณ 8 คน รถ 2 คัน พี่สาวเป็นนักจัดการ ทำเป็นตารางท่องเที่ยวด้วยนะ มารวมกันที่บ้าน ล้อหมุนกี่โมง กินข้าวที่ไหน เค้าละเอียดขนาดมีแผนงานออกมา การเตรียมตัว เสื้อผ้า แล้วยังข้อมูลความรู้เกี่ยวกับที่ที่จะไป เสร็จแล้วอีเมล์ให้ทุกคน น้อง ๆ ที่บริษัทเห็น บอกโอ้โห...บ้านนี้ แต่แม่จะชอบ รอวันที่จะไปเที่ยว มีความหวัง และรู้สึกได้ไปกับคนที่ปลอดภัยเพราะไปเองไม่ได้ แล้วแม่จะมีความสุขมาก กินได้ นอนหลับ มีความสุข พอบอกจะไปปั๊บ ก็นับวันรอเลย”

บุคลิกของลิงเป็นคนสนุกสนาน มีรอยยิ้ม รอยหัวเราะประทับถาวรบนใบหน้า การได้ออกไปท่องเที่ยวจึงเป็นกำไรของผู้ร่วมทาง ที่นอกจากสนุกกับการไปเที่ยวแล้ว เพื่อนร่วมทางคนนี้ก็มีสิ่ง entertain เพื่อน ๆได้ดีทีเดียว
“เวลาไปเที่ยว ก็มีหลายอย่างประกอบกัน เพื่อน สถานที่ คนเที่ยวด้วยก็สำคัญ ต้องคอเดียวกัน ต้องมี
ความเหมือนในบางจุด สิ่งที่ต่าง...ก็ต้องยอมรับกันได้ เพราะต้องอยู่ด้วยกันทั้งวันทั้งคืน มีการแชร์ แต่ละคนก็มีจุดดี-ด้อยไม่เหมือนกัน มีคนเป็นลีดเดอร์ มีคนดูด้านเสบียง ก็เหมือนกับการทำงาน production ไม่มี one
man show คือทีมเวิร์ค ทุกหน้าที่สำคัญ ไปเที่ยวก็เหมือนกัน ลิงยังไม่เคยเที่ยวคนเดียว อย่างน้อยต้องสองคน จะได้มีคนดูแลเรา ก็จะชอบเที่ยวกับเพื่อนนี่ละค่ะ ด้วยวัย ความชอบ ดี...มีคนวางแผนให้เราอีก ทิ้งความ
รับผิดชอบไว้ที่บริษัท ให้คนอื่นรับผิดชอบเราบ้าง”

บทสรุปเรื่องการท่องเที่ยวสำหรับลิง
“การเที่ยวมันเป็นออกซิเจน มันจำเป็นเลย ร่างกายเราก็ต้องรักและถนอมตัวเอง ไม่ใช่เครื่องจักร ต้องเติม input บ้าง ไม่ว่าความรู้ ข้อมูล หรือจิตวิญญาณ ไปแล้วใจแตก คิดแต่อยากจะไปอีก พักภาระที่รับผิดชอบไว้ข้างหลัง ไปมีปัจจุบันอยู่ตรงนั้น ไม่ต้องรับผิดชอบอะไร มันช่วยได้มากเรื่องจิตใจ กลับจากเที่ยวมันเหนื่อยมากก็จริง แต่พอกลับมาทำไมมันเหนื่อยแต่กาย แต่ลุกขึ้นมาทำงานต่อได้ตามปกติ อย่างเวลาไปเที่ยวกับทัวร์ มันมี 6-7-8 คือ เวลา ตื่น - กินข้าวเช้า - ล้อหมุน มีวินัย เวลานอนก็น้อย 4 - 5 ชั่วโมง แถมต้องรอห้องน้ำกันอีก ก็เหนื่อย แต่พอกลับมามันเหนื่อยแต่กายจริง ๆ แต่มันรีเฟรช คิดถึงคราวหน้าว่าจะไปไหนต่อ วางแผนต่อ รู้อย่างเดียวว่าใจแตก เก็บเงินต่อไป อย่างน้อยก็มีเป้าหมายในชีวิต”

ถ้าเปรียบชีวิตคนเราเหมือนละครฉากใหญ่ เราก็คงไม่อยากอยู่ในฉากที่มีแต่การทำงานไปจนเวทีรูดม่านใช่ไหมคะ สลับฉากเพิ่มชีวิตชีวา ใส่รสชาติและสีสันไปกับการท่องเที่ยวบ้าง ชีวิตจะสมบูรณ์ขึ้นอีกเยอะ