ลาว - บันทึกการเดินทางประทับใจ

คริสโตเฟอร์ ไรท์

ครูสอนภาษาอังกฤษ และพิธีกรรายการคริส ดิลิเวอรี่

ผมไปลาวเมื่อปีก่อนเพื่อถ่ายรายการคริส ดิลิเวอรี่ครับ มีโอกาสไป 2 เมืองด้วยกันคือ หลวงพระบาง และเวียงจันทน์ โดยรวมแล้วรู้สึกชอบทั้งสองเมืองตรงที่ได้อารมณ์ของการรำลึกถึงอดีต เหมือนได้ย้อนชีวิตกลับไปสู่วันวานของกรุงเทพฯ เมื่อ 30 - 40 ปีก่อน เคยได้ยินคนบอกว่าที่นี่ก็เหมือนกรุงเทพฯ ในอดีต แล้วก็เหมือนเมืองเล็กๆ ตามต่างจังหวัดของเมืองไทยเรา

ลาวกับไทยผูกพันกันมานานเป็นบ้านพี่เมืองน้อง ผมก็รู้สึกเช่นนั้น โดยเฉพาะอารมณ์ย้อนยุคในเมืองเล็กๆ ที่มีความเงียบสงบ ไม่พลุกพล่าน ผู้คนอัธยาศัยดี และมีบรรยากาศของความเก่า เช่น การแต่งตัวของผู้คน รถรา บ้านเรือน ที่สำคัญก็คือในฐานะครูสอนภาษาอังกฤษ ผมได้เห็นความแตกต่างทางภาษาระหว่างคนไทยกับ
คนลาว จนเกิดเป็นโจ๊คเกี่ยวกับภาษาลาวอยู่มาก

เช่น คนไทยเรียก “แม่น้ำโขง” แต่ฝรั่งจะเรียก “แม่โขง ริเวอร์” เพราะฉะนั้นเวลาฝรั่งบอกคนไทยว่า
“I want to see แม่โขง” คนไทยก็จัดแจงเตรียมสุราแม่โขงมาให้ หรือคนไทยออกเสียง “เวียงจันทน์” แต่ฝรั่งจะออกเสียง “เวียนเทียน” เวลาฝรั่งบอกว่า “I want to go to เวียนเทียน” คนไทยก็จัดแจงเตรียมพาไปวัดทันที เพราะเข้าใจว่าฝรั่งต้องการไปเวียนเทียน ทั้งที่ต้องการไปเมืองเวียงจันทน์

อีกโจ๊คหนึ่งที่เจอกับตัวเองก็คือ เสียง “ช.ช้าง” ของเรา คนลาวจะออกเสียง “ซ.โซ่” ตอนผมเช็คอิน พนักงานต้อนรับถามผมว่า you check-in hotel today? แต่คำว่า Check ออกเสียง ซ.โซ่ เลยฟังกลายเป็น sex ต้องอธิบายอยู่พักหนี่งจึงรู้เรื่อง หรือคำว่า “ตำจอก” ก็คือ “ชนแก้ว” หรือ “สบายดี๋” หมายถึง “สวัสดี” เป็นต้น นอกจากภาษาแล้ว ส้มตำลาวก็ประทับใจมาก เพราะใส่ทั้งกะปิ และปลาร้า กินแล้วแซ่บหลายครับ ถ้าพูดถึงวัฒนธรรมประเพณี ก็ประทับใจมากกับการตักบาตรข้าวเหนียวตอนเช้าตรู่ที่หลวงพระบาง ไม่น่าเชื่อว่าเมืองเล็กๆ จะมีนักบวชนับร้อยๆ รูปมาบิณฑบาตร วิธีก็แปลก คือชาวบ้านจะถือกระติ๊บข้าว แล้วปั้นข้าวเหนียวใส่บาตร ส่วนกับข้าวจะนำไปให้พระที่วัด และพระที่นั่นจะไม่มีการสวดให้พร นี่เป็นความแตกต่างทางวัฒนธรรมที่มีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง รวมถึงอาคารบ้านเรื่อน