ผู้ชายน่าอ่าน "ชื่อนิ้วกลม"

พูดถึงการท่องเที่ยวก็ทำให้นึกไปถึงผู้ชายคนหนึ่ง สำหรับคอหนังสือ
นามปากกา “นิ้วกลม” คงไม่ไกลเกินความรู้จัก ผลงานที่คุ้นเคยของเขาคือ
หนังสือท่องเที่ยวเชิงสนุกคลุกสาระหลายเล่ม อาทิ โตเกียวไม่มีขา กัมพูชา พริบตาเดียว เนปาลประมาณสะดือ นั่งรถไฟไปตู้เย็น ฯลฯ คนบางคนฟังเพลง แล้วหลงรักดีเจ ดูละครแล้วหลงรักพระเอกนางเอก ซึ่งเราเชื่อว่าเรื่องแบบนี้ น่าจะเกิดเช่นกันถ้าคุณได้อ่านหนังสือของเขาคนนี้

นามปากกา “นิ้วกลม” มีที่มายังไง เกิดจากตอนที่เขียนเว็บบอร์ดที่คณะ ช่วงนั้นเพิ่งเริ่มใช้อินเทอร์เน็ต ผมชอบเข้าไปตั้งกระทู้ เห็นคนอื่นมีนามจอ (นามปากกาที่ใช้ในจอคอมพิวเตอร์) เท่ๆ สงสัยต้องมีบ้างเห็นน้องคนหนึ่งตัวอ้วนๆ ใช้นามปากกาว่า “ตัวกลม” ผมเหลือบไปมองนิ้วตัวเองกลมๆ งั้นก็นิ้วกลมแล้วกัน คือมัน...คิดสั้นมากครับ พ็อกเก็ตบุ๊กเล่มแรกที่เขียนคือ โตเกียวไม่มีขา พี่ก้อง ทรงกลด บางยี่ขัน เคยบอกว่า นี่คือหนังสือที่เปลี่ยนชีวิตผม ซึ่งผมก็เห็นด้วย ตั้งแต่เริ่มอ่านหนังสือมาจนได้เขียนหนังสือ ความฝันหนึ่งคือ มีพ็อกเก็ตบุ๊กของตัวเองสักเล่ม ตอนผมลาออกจากบริษัทลีโอ เบอร์เน็ทท์ พอดีมีเวลาว่างประมาณหนึ่งถึงสองอาทิตย์ มีเพื่อนชื่อน้ำมาถามว่าไปเที่ยวญี่ปุ่นกันไหม ความที่เป็นประเทศที่ผมสนใจอยู่แล้ว เลยบอกว่าไป แต่ก็ถามว่าราคามันแพงมากไม่ใช่เหรอ น้ำบอกว่าแพง แต่ไม่เป็นไร ไอ้ที่แพงคือค่าอาหารกับที่นอนเท่านั้น ถ้าเราไม่นอนก็น่าจะตัดไปได้เยอะ ส่วนเรื่องอาหารไม่ต้องกลัว เอามาม่ากับปลากระป๋องแล้วก็ขนมปังไปก็ได้ ก็ฟังดูมีเหตุผล เพื่อนบอกว่านอนที่สถานีรถไฟละกัน ผมก็ตกลงกันตามนั้น

สิ่งที่ได้จากการไปญี่ปุ่นครั้งนั้น
ทริปนี้สอนอะไรผมหลายอย่าง เช่นผมมีโอกาสได้นั่งคุยกับเจ้าของร้านอาหารร้านหนึ่ง ผ่านเพื่อนที่เป็นล่ามให้คุยกันเยอะแยะไปหมด คุยกระทั่งว่า “เราเกิดมาทำไม” พอผมถามคำถามนี้กับเขา เขาบอกว่า “เกิดมาเพื่อที่จะทำอาหารให้อร่อยไงล่ะ” มันทำให้เราได้คิดว่า บางทีคนเราก็มีหน้าที่แค่นี้แหละ ทำอะไรสักอย่างให้ดีที่สุด ทำในสิ่งที่คุณรักและศรัทธามันจริงๆ ส่วนสิ่งหนึ่งชัดๆ ที่ผมได้จากการไปโตเกียวก็คือคำว่า “เป็นไปได้” อยากทำอะไรต้องลงมือทำ เดี๋ยวมันก็เป็นไปได้เอง อยากไปญี่ปุ่น เงินน้อย ไม่เป็นไร ถ้าหาวิธีดีๆ มันก็เป็นไปได้ กลับมาถึงเมืองไทย ผมก็ลองเอาบันทึกมาเรียบเรียง เขียนไปได้ประมาณครึ่งเล่มก็เอาไปให้พี่โหน่งอ่าน เขาบอกว่าสนุกดี เขียนให้จบสิ เดี๋ยวพิมพ์ให้

เล่าทริปเนปาลในหนังสือเนปาลประมาณสะดือให้ฟังหน่อยสิครับ
ในหนังสือผมเปรียบยอดเขาเป็นจุดหมายในชีวิตระหว่างที่เดินต้องไม่มองไปที่จุดหมายอย่างเดียว แต่ต้องดูแลคนที่เดินไปด้วยกันด้วยตอนเหนื่อยมากๆ คนที่ผมคิดถึงคือคนที่บ้านสะดือของเรา คือพ่อแม่ บางทีเราก็พยายามที่จะมุ่งหน้าไปสู่จุดหมาย ใช้แรงและเวลาอย่างหนักเพื่อพิชิตมัน โดยลืมไปว่ายังมีคนที่บ้านที่เราควรใช้เวลากับเขาด้วย สิ่งที่น่าเสียใจที่สุดถ้าเราทำอย่างนี้คือ สุดท้ายไปถึงยอดเขา แต่หันกลับมาเขาไม่อยู่แล้ว เพราะฉะนั้นระหว่างที่เดินขึ้นไป ผมว่าเราต้องดูแลคนที่อยู่ข้างหลังด้วย

ถ้าให้นิ้วกลมเลือก 5 อย่างที่อยากทำก่อนตาย
ผมอยากทำหนังสักเรื่อง อยากเป็นผู้กำกับครับ หนังเป็นศิลปะที่รวมศาสตร์หลายแขนงไว้ด้วยกัน มันท้าทายและน่าสนุกถ้าได้ทำ นอกจากนี้ก็...ไม่มีอะไรนะครับ ผมอยากมีความสุขก่อนตาย ซึ่งตอนนี้ก็มีความสุขดี อยากมีบ้านสวยๆ ที่อยู่แล้วทุกคนในบ้านสุขใจ แต่ถ้าถามว่าอยากไปเที่ยวที่ไหนก่อนตาย ผมอยากไปเที่ยวอิตาลี เพราะเคยเรียนประวัติศาสตร์ศิลปะมา อยากไปเห็นของจริง อยากไปอียิปต์ กรีซ แอฟริกา หมู่เกาะกาลาปาโกส และอีกหลายๆ ที่เลย ถ้าได้ดำลงไปดูใต้ทะเลด้วยก็ดี อยากเห็นโลกเยอะๆ ก่อนตาย แล้วก็อยากทำหนังสักเรื่อง คิดไว้สองแบบ หนึ่งคือเป็นหนังทดลองมากๆ อาจจะเป็นหนังที่ตัวแสดงคว่ำหัวตลอดทั้งเรื่อง ให้คนนอนดูหรือตะแคงดู หรือมีวิธีนำเสนอที่พิสดารๆ เน้นที่วิธีเล่าเหมือนหนังสืออิฐ ตัวละครพูดคำผวน เดินถอยหลังกันทั้งเรื่องก็น่าลอง หรือไม่ก็เป็นหนังที่เน้นอารณ์มากๆ ให้ความสำคัญกับบทมากๆ เรื่องแรกที่อยากทำ เนื้อหาของหนังอาจจะเกี่ยวกับความฝัน เพราะผมว่าผมศรัทธาในความฝันนะ ตอนนี้กำลังจะเป็นผู้กำกับโฆษณา ซึ่งก็น่าจะเป็นบันไดขั้นหนึ่งที่ทำให้ได้ทำหนังใหญ่สักวัน