เต๋อ ฉันทวิชช์ ธนะเสวี

ผมเชื่อว่าถ้าเราชอบในสิ่งที่ทำ เราย่อมจะทำสิ่งนั้นได้ดี.!

จับเข่าคุย “เต๋อ” ฉันทวิฃช์ ธนะเสวี ย้อนอดีตวัยเรียน กว่าจะก้าวเดินบนเส้นทางนักแสดง แนะน้องให้มีความมั่นใจในตัวเอง เป็นตัวของตัวเอง ย้ำการศึกษาเป็นสิ่งสำคัญมาก แม้ว่าคนวัยเรียนวัยรุ่นอยากที่จะสนุกสนาน แต่ต้องบริหารให้ดี ทั้งการเรียน การเล่น

‘เต๋อ’ ฉันทวิชช์ ธนะเสวี นักแสดงนำ “กวน มึน โฮ” ภาพยนตร์แนว “โฮแมนติก คอมมิดี้” กำกับโดย โต้ง บรรจง ปิสัญธนะกูล กล่าวย้อนอดีตความเป็นมาของตัวเองว่า เรียนชั้นประถมปีที่ 1 - 6 ที่โรงเรียนทิวไผ่งาม
พอขึ้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ได้เลือกเรียนสายวิทย์-คณิต เหตุที่เลือกเพราะคะแนนถึง และคิดว่าถ้าเราเลือกเรียนสายวิทย์-คณิต ก็น่าจะมีโอกาสได้เลือกเรียนต่ออะไรได้มากขึ้น ซึ่งในตอนจบมัธยมศึกษาปีที่ 6 คิดไว้ว่าจะ
เลือกเอนทรานซ์เข้าแพทย์ หรือไม่ก็วิทยาศาสตร์ เพราะรู้สึกว่าตัวเองถนัดชีววิทยา สุดท้ายคะแนนก็ไม่ถึง
เพราะไม่เก่งฟิสิกส์
“มีสิ่งหนึ่งชอบมาก ๆ แต่รู้สึกว่าไร้สาระ ก็คือ ชอบดูหนังมาก ผมรู้สึกว่าอยากจะอยู่จุดนั้น อยากทำหนัง ก็เลยต้องค้นหาข้อมูลว่ามันมีคณะอะไรที่สอนเกี่ยวกับการทำหนัง ก็เลยทำให้รู้ว่ามีที่คณะนิเทศศาสตร์นี่เอง คราวนี้จะเป็นการเอนทรานซ์ครั้งที่ 2 ก็เลยมุ่งมั่นอ่านหนังสือหนักมาก เต็มที่ถ้าไม่ได้ครั้งนี้จบเลย เพราะมีสิทธิ์เอนทรานซ์ได้ 2 ครั้ง หากพลาดชีวิตก็ไม่รู้จะไปทำอะไรต่อ สุดท้ายก็ได้นิเทศ จุฬาฯ คณะนี้มีผู้หญิงเยอะมาก ช่วงแรกก็รู้สึกแปลก แต่ก็พยายามปรับตัว”

เต๋อ - ฉันทวิชช์ ธนะเสวี กล่าวว่าชีวิตในช่วงเป็นนักศึกษามันมาก เป็นความรู้สึกที่เปลี่ยนจากเด็กนักเรียนมาเป็นนักศึกษาในมหาวิทยาลัย รูปแบบชีวิตค่อนข้างเปลี่ยนไป จากชีวิตวัยนักเรียนที่ค่อนข้างเครียด (ไม่ได้เล่นเกมส์เลย เพราะทำให้เสียเวลาในการอ่านหนังสือ) พอเข้ามหาวิทยาลัย รู้สึกอิสระมาก ชีวิตนักศึกษาสนุก
สนาน ได้ร่วมกิจกรรมทุกอย่าง เข้าชมรม เล่นละคร ฟุตบอล บาสเกตบอล เรียกว่าเล่นทุกอย่าง เหตุเพราะ
ผู้ชายในคณะมีน้อย
“มีอยู่กิจกรรมหนึ่งที่ชอบมาก “Acting Acoustic” เป็นกิจกรรมที่เปิดโอกาสให้ไปแสดง (เล่นกีตาร์) เพื่อที่จะสื่อในสิ่งที่เราอยากจะบอกให้คนอื่นได้รับรู้ เช่น เราแอบชอบพี่คนหนึ่ง เวลาร้องเพลงก็ใส่ชื่อพี่คนนั้นแทนเข้าไป ก็ทำให้รู้สึกซึ้งและประทับใจมาก ในเรื่องผลการเรียน สมัยมัธยม 6 ได้เกรดเฉลี่ยประมาณ 3.3 ส่วนในระดับมหาวิทยาลัย จบด้วยเกรดเฉลี่ย 3.00 พอดี ตอนแรกก็หวังเกียรตินิยม แต่มีอยู่เทอมหนึ่งที่พลาด อาจเป็นเพราะสนุกกับกิจกรรมมากไปหน่อย ”

พอขึ้นปี 3 ก็เลือกสาขาภาพยนตร์ ในช่วงนั้นไม่ค่อยฮิตเท่าไร เป็นแผนกที่ไม่ค่อยมีใครเรียน ในรุ่นมี
เลือกเรียนแค่ 12 คน (คุณแม่เคยบ่นให้ได้ยินว่า เรียนไปไม่รู้จะไปทำอะไร) เราก็ได้บอกตัวเองว่า ก็เพราะเราชอบภาพยนตร์ อยากทำหนัง ไหน ๆ ก็เลือกแล้ว ก็เลยเรียนมาเรื่อย ๆ เพื่อนในรุ่นก็สนิทกันทุกคน
“มีรุ่นพี่กลุ่มหนึ่ง เขาได้มีโอกาสทำหนังแฟนฉัน ดังมาก ทำเงินกว่า 100 ล้าน จากตรงนั้นมันเหมือนกับ
เป็นการเปิดทางให้รุ่นน้อง ก็มีการแนะนำคนนั้นคนนี้ พี่เก้งก็มาดูหนังสั้น มาชวนพวกเราไปเขียนบท จน
สุดท้ายเรียนจบก็เลยได้มาทำงานเขียนบท ได้ทำงานอยู่เบื้องหลังอยู่ค่าย GTH บทเรื่องแรกที่เขียน คือ เก๋าๆ ซึ่งบทเรื่องนี้เขียนกันหลายคน”

บทบาทของคนเขียนบท รู้สึกว่าตัวเองยังไม่ถึงขั้นชอบ 100 เปอร์เซ็นต์ ความฝันสูงสุดก็คือ อยากเป็น
ผู้กำกับหนัง แต่เมื่อยังมาไม่ถึงจึงทำงานเก็บประสบการณ์และเรียนรู้ไปเรื่อย ๆ ก่อน ในช่วงเรียนอยู่จุฬาฯ ปี 3 เพื่อนซึ่งฝึกงานอยู่บริษัทโฆษณา ได้ชวนให้ไปแคสติ้งงาน เลยได้มีงานโฆษณา “วันทูคอล” เป็นโฆษณาที่ดังในยุคนั้น ต่อมาก็มีงานอื่น ๆ เข้ามาเรื่อยๆ จนมีอยู่วันหนึ่ง ในช่วงที่ทำงานเขียนบท พี่ทรงยศ สุขมากอนันต์
ผู้กำกับ “ปิดเทอมใหญ่ หัวใจว้าวุ่น” เรียกให้มาแคสติ้งหนัง จึงได้ทำงานเบื้องหน้าเป็นนักแสดงตั้งแต่นั้นเป็น
ต้นมา
“ผมมีความเชื่อว่า ถ้าเรารู้สึกว่าเรามีความชอบหรือสนุกในสิ่งที่เราทำเรามักจะทำได้ดี เพราะฉะนั้น จงมองหาสิ่งที่เราชอบและทำในสิ่งนั้น ขอเน้นว่า ความอยากรู้อยากเห็นสำคัญมาก ก็อยากแนะนำน้อง ๆ ว่า ให้มีความมั่นใจในตัวเอง เป็นตัวของตัวเอง สำหรับความรู้สึกที่มีต่ออาชีพนักแสดง ก็อยากจะบอกว่า จริง ๆ แล้ว เป็นอาชีพที่เข้ามายากมาก บางคนพยายามแล้วก็ไม่ได้ สำหรับผมคงเป็นเพราะโชคและความบังเอิญ และต้องบอกว่าตัวเองโชคดีมาก ๆ จะใช้โอกาสที่ได้รับตรงนี้ทำงานอย่างมีสติ ต้องปฏิบัติตัวให้ดีให้เป็นแบบอย่างแก่คนที่กำลังดูเราอยู่”

อยากฝากข้อคิดถึงน้อง ๆ ที่อยู่ในวัยศึกษาเล่าเรียนว่า การศึกษาเป็นสิ่งสำคัญมาก แม้ว่าคนวัยเรียนวัยรุ่นอยากที่จะสนุกสนาน แต่เราต้องบริหารให้ดี ทั้งการเรียน การเล่น ต้องรู้จักแบ่งเวลา